sábado, 5 de mayo de 2018

A ti meu Chon, a ti miña dona

A ti meu Chon porque me apetece,
A ti meu Chon porque sí,
A ti meu Chon por que estarei eternamente agradecida,
A ti meu Chon por ser dos primeiros en apoiar,
A ti meu Chon por sumar sempre,
A ti meu Chon por botar a lingua fora,
A ti meu Chon por decir si cando outros decían non,
A ti meu Chon por creer en que si se pode facer,
A ti meu Chon porque conmigo te portastes fenomenal,
A ti meu Chon porque sempre te voto en falta,
A ti meu Chon por que te sinto cerca,
A ti meu Chon por saber aconsellarme,
A ti meu Chon por deixarme rodeada de boa xente,
A ti meu Chon por escribir sobre min,
A ti meu Chon por solidarizarse conmigo,
A ti meu Chon por axudarme a crear una gran cadea,
A ti meu Chon por axudarme a enredar a tantas persoas,
A ti meu Chon por poñerte na miña pel, sobre todo,
A ti meu Chon por deixarme unida a unha gran muller, a tua dona.

E a ti miña dona porque te queremos,
A ti miña dona porque mereces estas líneas,
A ti miña dona por todas esas tardes de lluvia o meu caron,
A ti miña dona por todos eses paseos bajo el sol,
A ti miña dona por todalas confesións,
A ti miña dona por todas las tazas de café xuntas,
A ti miña dona pola confianza,
A ti miña dona por sosterme,
A ti miña dona por ser apoio,
A ti miña dona por estar sempre para min,
A ti miña dona por ser amiga,
A ti miña dona por ser calor,
A ti miña dona por ser familia,
A ti miña dona por ser enfermera,
A ti miña dona por ser fisio,
A ti miña dona por ser un gran apoio,
A ti miña dona por ser o meu bastón,
A ti miña dona por axudarme a camiñar,
A ti miña dona por quererme como a un mais,
A ti miña dona por moitos madriles,
A ti miña dona por deixar-te liar,
A ti miña dona porque sempre estás,
A ti miña dona porque non fai falla chamar,
A ti miña dona porque siempre estas para celebrar é para chorar,
A ti miña dona porque siempre me estas acompañar,
A ti miña dona porque sei que no me fallaras,
A ti miña dona porque mereces esto é mais.

P.d. Sodes moi importantes para min.









viernes, 16 de marzo de 2018

El poder de lo simple

Hoy alguien me dijo que estaba saturada porque tenía mucho trabajo, trabajo atrasado... que tenía  que hacer una exposición con esta frase el poder de lo simple a mí ya me vinieron cientos de cosas a la cabeza.

Todos tenemos ese poder, lo que pasa es que hay que saber buscarlo e identificarlo y sí es mucho más sencillo que leer esto que estoy escribiendo.

La verdad que esto me hizo reflexionar y descubrir que yo  tenía ese poder escondido.

La vida es muy sencilla la vamos complicando nosotros poco a poco pensamos que necesitamos un montón de cosas y lo único que necesitamos es poner orden y preferencias en nuestras vidas.

El poder de lo simple reside en no saturarnos ni darle más importancia a las cosas de la que realmente tienen.

El poder de lo simple reside en diferenciar lo alcanzable con lo inalcanzable.

El poder de lo simple reside en hacer una cosa detrás de otra no todas a la vez.

El poder de lo simple reside en acabar lo que se empieza.

El poder de lo simple reside en saber invertir el tiempo porque aunque le dediques muchas horas a una cosa no quiere decir que vaya a ser más productivo el tiempo invertido.

El poder de lo simple reside en invertir el tiempo de forma correcta.

El poder de lo simple reside en poner orden a las ideas porque teniendo las ideas claras salen las cosas solas.

El poder de lo simple reside en hacer lo que realmente uno quiere no lo que los demás quieren que hagas.

El poder de lo simple reside en no darle más vueltas de lo necesario porque por más vueltas que le des lo único que vas a hacer es amarearte y saturarte.

El poder de lo simple reside en que lo que ves  lejos se puede acercar.

El poder de lo simple reside en diferenciar lo que es estrictamente necesario de lo que necesitas.

El poder de lo simple reside en saber qué es lo que suma y no resta.

El poder de lo simple reside en diferenciar quién te aporta cosas no pesos.

El poder de lo simple reside el saber qué no necesitas un montón de medios para hacer una cosa simplemente tienes que querer hacer esa cosa.

El poder de lo simple está en que si quieres lo haces lo demás son excusas.

El poder de lo simple está en abrir la mente.

El poder de lo simple está en no ponerse límites.

El poder de lo simple está el saber ser.

El poder de lo simple es que cuando se cierra una puerta eres capaz de abrir ventanas.

El poder de lo simple es ser capaz de ver el infinito.

El poder de lo simple es tan fácil como no saber conformarse.

El poder de lo simple está en construir puentes cuando se termina una carretera.

El poder de lo simple es tan simple que nos bloqueamos y no vemos más allá de nuestras narices.

Y el poder de lo simple es tan simple que no necesito dos piernas para poder caminar.

Y el poder de lo simple es tan simple que no necesito qué sucedan cosas puedo hacer que sucedan.

Y él poder de lo simple es tan simple que no necesito una salud de hierro para estar bien porque estoy bien sin tener salud.

Y el poder de lo simple es tan simple que he sabido invertir mi tiempo.

Y el poder de lo simple es tan simple que no necesito a cientos de amigos solo necesito a mis amigos.

Y el poder de lo simple es tan simple que no necesito tener un tratamiento para vivir solo un corazón.

Y el poder de lo simple es tan simple que lo importante no es sobrevivir a la enfermedad sino aprender a convivir con la enfermedad.

Y el poder de lo simple es tan simple que no necesito una familia si no que puedo crear mi familia.

Y el poder de lo simple es tan simple que nos complicamos solos.

Un beso y hasta la próxima

P.d. 1 Es tan simple todo qué viendo estas dos sonrisas que veis a continuación soy feliz.


P.d.2 es tan simple que non necesitas ni montar una exposición ni invertir más tiempo del estrictamente necesario para desarrollar la es tan simple que solo necesitas palabras para desarrollarla y saber transmitir la.

(Espero que este post te haya ayudado porque a mí me has hecho reflexionar he inspirado)

miércoles, 28 de febrero de 2018

Mi manifiesto

Hoy quería hacer esta entrada por la noche cuando viniese del acto que tenía previsto organizar pero que se ha tenido que suspender por culpa del tiempo quedando aplazado hasta nuevo aviso.

Hoy estaba previsto que pudiese leer un manifiesto que he escrito y poder hacer una suelta de farolillos, los cuales soltaríamos escritos con nuestros nombres y deseos dando un homenaje silencioso a los que estamos peleando pero a la vez sin olvidarnos de los que quedaron por el camino.

Hoy simplemente voy a compartir con vosotros el texto que tenía escrito:
Hoy día 28 de febrero nos juntamos para conmemorar el Día Mundial de las Enfermedades Raras para decir y gritar que:

No somos raros somos poco frecuentes
No somos raros sino que somos de poca incidencia
No somos raros sino con afectaciones diferentes
No somos raros sino que tenemos capacidades diferentes
No somos raros sino desconocidos
No somos raros sino que tenemos alteraciones genéticas
No somos raros sino que tenemos cromosomas alterados
No somos raros tenemos síndromes
No somos raros tenemos alteraciones congénitas
No somos raros tenemos alergias

Lo raro es que un médico no tenga empatía
Lo raro es que una sociedad no sea inclusiva
Lo raro es que no tengamos igualdad de oportunidades
Lo raro es que nuestras necesidades no están cubiertas
Lo raro es que De 7000 enfermedades raras que existen sólo están reconocidas 192
Lo raro es que seamos tres millones de españoles afectados y no tengamos visibilidad
Lo raro es que al final somos números
Lo raro es que tengamos que pelear por todo

Lo raro es que la sociedad necesita poner etiquetas olvidándose de que somos afectados

somos Afectados de atrofia muscular espinal,
ELA
Esclerosis múltiple
Un defecto en el gen grim 1
Prader Willi
Dravet
Rett
Porfiria
Guillen barre
Eler danlors
Autismo
Tetralogía de Fallot
Síndrome de Down
Lupus
Ataxia
Intolerancia Química Múltiple

Entre muchos otros pero lo más importante es que somos personas con un diagnóstico sin diagnóstico o en busca de un diagnóstico pero lo más importante en el día de hoy es que queremos recordar que no somos ni afectados ni enfermos ni alteraciones genéticas ni cromosomicas y simplemente queremos reindivicar que somos
Merche
Héctor
Andreas
Tiago
Ana
Diego
Clara
José
César
Óscar
Edgar
Antonio
Amadeo
Puri
Julia
Pili
Álvaro
Chema
Iker
Leo
Isa
Miriam
Carmen
María

Somos Todos los que estamos peleando por no ser raros ni sentirnos solos por eso vamos a soltar estos farolillos para que los que quedaron en el camino guíen nuestros pasos.








viernes, 2 de febrero de 2018

SORPRESA

Sorpresa es la vida y sorpresas las que te da la vida, nunca sabes por dónde va a salir con lo que te va a deparar pero en el fondo eso es lo bonito de la vida.

Si sabes estrujarla y si sabes saborear cada momento y sacar de lo malo algo bueno desde luego ya te estás llevando una sorpresa, porque estás descubriendo una faceta que no sabías que tenías y eso exactamente es lo que me ha pasado a mí.

Muchos me preguntan cómo es que lo hago pero para mi sorpresa mi actitud es la normal y para sorpresa de otros es algo excepcional.

Sorpresa para mí fue ser madre tanto la primera como la segunda vez no sabía lo que me iba a encontrar, ante qué situación me iba que tener qué enfrentar si iba a dormir o si me iba a desvelar cada noche, sí serían comilones, sí llorarían mucho o poco, si iban a sacar mi carácter alegre o serían serios como su padre... Pero para mi sorpresa he sacado dos toritos, dos seres maravillosos con un buen fondo aunque a veces las formas los pierdan.

Sorpresa ha sido para mí mi pareja que está ahí a mi lado cuidándome a su manera, pero está ahí cuidándome, velando por mí y que como buen compañero de vida cada vez que doy un paso para atrás él está ahí para sostenerme para que me caída sea menos dolorosa.

Seguramente para él la sorpresa ha sido esta enfermedad que vino de la nada apareciendo un día sin más para romper y descomponer todo el camino que teníamos armado pero como una buena caja de sorpresas que soy, estoy segura de que lo que más le sorprende es que el contenido de la caja no me asusta, aunque el envoltorio se agriete o se vaya rompiendo poco a poco la caja no deja de brillar seguramente es lo que más le sorprende y espero que eso le dé fuerzas para todo lo que está por venir y nos falta por caminar.

Sorpresa es despertarme todos los días con la misma ilusión y las mismas ganas que hace años sin perder la sonrisa porque hay cosas que definen a una persona o hacen que tenga una marca propia y justamente esa es mi marca para mi sorpresa es algo que seré incapaz de dejar de hacer.

Una gran sorpresa para mí ha sido y es que para mis hijos no soy una enferma si no soy mamá y tengo AME, para mi sorpresa se han adaptado muy bien a la nueva situación, cuando sean mayores es realmente cuándo se darán cuenta de lo que les ha aportado tener que pasar por esto y para su sorpresa no solo habrán aprendido a vivir de manera diferente si no que habrán adquirido valor para enfrentarse a situaciones diferentes.

Una sorpresa que me dio mi hijo Brais fue en la primera convivencia que organicé mientras jugaban en el patio del colegio salesiano, un niño dijo que dejaba de jugar porque necesitaba ayuda de su mamá, Brais le preguntó que era lo que necesitaba, este niño en cuestión le dijo que necesitaba agarrar su cara con su mano y para hacer eso necesitaba que su mamá le hiciera el movimiento y Brais le dijo que para eso no necesitaba a su mamá que ya lo hacía él para sorpresa del niño Brais lo hizo no solo esa vez sino cada vez que necesitaba algo, sorprendiéndonos a los adultos.

Sorpresas son las que cada año me encuentro y prepara con tanto mimo por mi cumpleaños Roberto, mi familia y mis amigos.

Ver a mi tía cada día para mí eso no es una sorpresa ya que sé que puedo contar con ella cada vez que lo necesite sin que sea necesario pedirlo para mi sorpresa es que nunca se nos termina el tema de conversación, para mi sorpresa es que nunca me llega el tiempo con ella siempre me parece poco, para mi sorpresa es que nunca terminamos de arreglar el mundo, para mi sorpresa es que nunca me falla y que siempre está aunque no se la llame, para mi sorpresa es que me quiera tanto como a una hija aunque no me haya parido, para mi sorpresa es que nunca nos llega un café siempre nos queda otro pendiente.

Sorpresas son para mí cada sí que me he encontrado durante estos 4 años.

Sorpresas son las que me he llevado con tantas personas, empresas, asociaciones y ayuntamientos que me arropan.

Sorpresas las que nos está dando spinraza aparte de muchísimas alegrías.

Sorpresa la que me he llevado en alguna institución al ver que me escuchaba y me atendía como debe ser no como a veces es.

Sorpresas es la que me han dado muchas familias afectadas con sus muestras de cariño y afecto, enviandome vídeos que para mí son importantes.

Sorpresa la que yo misma me he llevado al ser capaz de crear e impulsar GaliciAME.

Sorpresa fue ser capaz de unir a tantas personas y familias afectadas.

Yo no sabía que podía ayudar a tantas personas pero para mi sorpresa descubrí una capacidad que tenía oculta.

Yo sabía que los faros estaban para dar luz a los barcos perdidos y guiarlos para mi sorpresa yo he sido ese faro para muchas familias.

Yo no tenía ni idea de lo que era pelear contra la adversidad pero para mi sorpresa no solo estoy peleando sino que me he crecido ante la adversidad.

Una de las grandes sorpresas que me llevado es que se puede vivir sin estrés y sin prisas porque al final llegas al mismo sitio que querías llegar con estrés y con prisas.

Una enfermedad como la mía desgasta mucho y en mi caso afecta más al que está alrededor que a mí misma.
Ese desgaste puede pasar factura de diversas formas unas veces da la cara y otras veces no y eso mismo es lo que le ha pasado a mi madre.

Y justamente una sorpresa es la que le he dado nunca mejor dicho a la madre que me parió ya que esta enfermedad no solo es cruel, es muy dura, ya que un hijo siempre duele y lo digo por propia experiencia.
Tiene que ser muy duro ver a un hijo ir marcha atrás, ver como deja o pierde no solo la capacidad de caminar si no ver cómo pierde  cada semana o incluso cada día una capacidad física.
Esto todo lo está pasando mi madre y claro qué le pasa factura, a mí no me gusta ver cómo se va apagando al ritmo que yo voy degenerando para nuestra sorpresa está de bajón y tiene una depresión, nosotros no estamos acostumbrados qué mi madre necesite ayuda sino que estamos acostumbrados a que mi madre nos ayude.
Así que para levantarle el ánimo pensamos darle una sorpresa y para su sorpresa le ha sentado fenomenal.

Un día le apareció por sorpresa Guillermo en la asociación de amas de casa dónde hacen manualidades para invitarla a un programa de televisión en la cual alguien le quería dar una sorpresa.
Para su sorpresa tenía que ir a Madrid y fue no muy convencida pero fue.
Al ir se encontró con un gran presentador que supo empatizar con ella para su sorpresa la pantalla se abrió y le aparecí yo.
La sorpresa no era verme ya que estará cansada de verme si no el mensaje tan importante que le tenía que transmitir de parte de mis hermanas y mía.
Lo que me dio fue un susto ya que a poco más en vez de una sorpresa le da un jamacuco.

Pero a veces es tan necesario que la vida te de estás sorpresas para recordarte que es muy importante vivir y disfrutar, dar y recibir y que en esta vida estamos de prestado y de paso que hay que simplemente vivir siendo tan importante sorprender cómo que te sorprendan.

Recordar que estoy limitada pero no condicionada.


P.D. esta vez en vez de colgar fotos colgaré el vídeo de la sorpresa que le di mi madre pero que os guste tanto como a mí.

lunes, 25 de diciembre de 2017

BYE BYE 2017!!!

Se está terminando este año 2017 me ha pasado volando, ha sido un año redondo podría decir qué solo ha faltado que nos tocará la Lotería de Navidad pero como se suele decir lo importante es la salud, aunque algunos pensaréis que justamente es eso lo que me falta pues curiosamente para mí no es lo más importante.

Lo más importante es cómo termino el año rodeada de los míos y de las personas que más quiero a mi lado.

Ha sido un año muy satisfactorio en lo personal en el cual e tenido que aprender muchísimas cosas en la que he crecido como persona y en lo espiritual también.

He estado rodeada de gente y personas maravillosas que solo permito que me aporten cosas positivas y buenas, a lo mejor lo que voy a escribir a continuación sonará quizás algo egoísta pero este año entre todas las cosas que he aprendido hay una que la pongo en práctica todos los días y alomejor sonará como dije antes egoísta pero aparto todas las cosas o personas que no suman o me traen cosas negativas he aprendido a caminar sin peso a mi espalda, camino todos los días con la mochila vacía.

Cómo os iba contando ha sido un año muy satisfactorio tanta lucha, entrega y dedicación han tenido sus frutos.
Recuerdo cuando comencé esta lucha escuchaba esta frase tantas veces “adónde vas tú sola ”, no me arrepiento ni jamás me arrepentiré del camino andado, de las decisiones tomadas y del resultado de todo esto, de la gran familia que he formado esa familia ame, a la cual le entrego todo mi cariño y esfuerzo y dedico todo mi tiempo y fuerza física, estoy orgullosísima de este año y de esta familia qué poco a poco se ha agrandado.

Me encanta cerrar el año viendo cómo van evolucionando estos tres niños que ya han accedido a ese tan esperado medicamento, spinraza, me encanta ver los vídeos que me manda jessica del pitufo de la familia, es increíble el antes y el después de un bebé que empieza a ser tratado y a pesar de que lleva pocas dosis vemos cómo gana terreno cada día, sus movimientos son cada día más amplios y definidos espero poder ver cómo sigue creciendo como si fuera un niño sano, me encanta ver fotos en las que Ana da martillazos en la pared o te arranca media casa algo impensable tan solo hace unos meses, es maravilloso ver cómo van avanzando los niños pero sobre todo ver en tan poco tiempo a Tiago empezar a ponerse de pie, empezar a gritar, empezar a incorporarse, empezar a escribir, empezar a agarrar cosas, todas estas cosas me confirman que si tuviera que volver a empezar volvería a hacer lo mismo sin mirar para atrás.

Y en cuanto a lo personal cierro este año sintiéndome maravillosamente bien, da igual que esté más cascada, con menos fuerza, que tengan que ayudarme a vestirme, a comer, a beber, a incorporarme... Esto todo da lo mismo, lo importante es que me encuentro bien, termino el año pero no de una forma cualquiera si no rodeada de los míos y disfrutando de cada momento como si fuera el último y si cierro los ojos y echo la vista atrás simplemente me sale una gran sonrisa.

Una sonrisa que me arranca la imagen de mis hijos, mi pareja, mi familia y mis amigos.
Está sonrisa me la arranca cada momento compartido con la ame y las familias afectadas.
Está sonrisa me la arranca cada persona que ha formado parte de este año.
Está sonrisa me la arranca cada actividad qué he organizado o han organizado para la ame.
Está sonrisa me la arranca cada persona que ha puesto un granito de arena y ha formado parte de este maravilloso e histórico año.
Está sonrisa me la arranca cada sí que he recibido.
Está sonrisa me la arranca cada persona que ha colaborado conmigo.
Está sonrisa me la arranca cada vez que recuerdo nuestra gala.
Está sonrisa me la arranca cada vez que recuerdo un mensaje de una persona anónima transmitiendo me algo.
Está sonrisa me la arranca esos 18500 € que hemos donado para investigación.
Está sonrisa me la arranca saber que aún queda bondad entre los seres humanos.
Está sonrisa me la arranca saber que hay aún existe la solidaridad entre las personas.
Está sonrisa me la arranca saber que estoy rodeada de seres maravillosos.
Está sonrisa me la arrancan saber que no soy tan rara como me hacían creer pero si super especial.
Está sonrisa me la arranca saber que estamos rodeados no solo de grandes profesionales sino de grandes personas comprometidas con nuestra causa.
Está sonrisa me la arranca este tren que ha puesto en marcha.
Está sonrisa me la arranca saber que este tren sigue en marcha.
Está sonrisa me la arranca el recuerdo de cada convivencia.
Está sonrisa me la arranca cada sonrisa que veo de cada niño ame.
Está sonrisa me la arranca el nuevo horizonte que se ve.
Está sonrisa me la arranca saber que a lo mejor hay un tal vez.
Está sonrisa me la arranca la nueva luz que entra cada día por mi ventana.
Está sonrisa me la arranca el camino recorrido.

Y si hay alguien que me a arrancado este año sonrisas, carcajadas y lagrimillas de alegría y emoción  son pamen y ali, vaya sorpresa la de este 2017 con vosotras, no cambiaría ni cambio por nada del mundo cada momento vivido junto a vosotras este año, desde luego los amigos no son ni con los que creces, ni con los que sales si no los que están en las buenas y en las malas y esto también lo he aprendido este año junto a vosotras, he aprendido un nuevo significado de la amistad, lealtad, ayuda y compromiso.
Me ha encantado compartir este año con vosotras al igual que con cada una de las personas  que se han cruzado en mi camino y me han ayudado a escribir mi historia aportando cada uno lo mejor de sí.

No puedo decir que termino este año con más salud pero sí con más amor y rodeada de las personas que más quiero y me quieren.

Así que 2018 pórtate bien conmigo, ayúdame a cumplir y llegar a las metas y objetivos que me he marcado.

Bye bye 2017!!!

Un beso y hasta la próxima, os deseo a todos una Feliz Navidad y un próspero año nuevo.

En este post solo voy a compartir dos fotos que resumen la amistad y el amor para mi.





viernes, 17 de noviembre de 2017

HOLA PRINCESA

Hola princesa:

No sé si las cartas llegan al cielo pero lo que sí sé es que los sentimientos mueven el mundo y no sabes lo que te echo de menos, no sé si serás capaz de leer esta carta lo que sí sé es que como me sale de lo más profundo del corazón te llegará ahí arriba.

Lo que daría por que me vibrara el móvil y ver un whats justamente como esas palabras hola princesa, así es como empezaban nuestros WhatsApp, si te digo la verdad aún no he borrado tu WhatsApp me encanta escuchar tu voz siempre una vez más, de verdad no sabes lo que te echo de menos y me encanta ver ese hola princesa seguido de una burrada o una coña, porque mira que nos decíamos tonterías.

Hay momentos en los que me vienen recuerdos tuyos a la mente y me parto de risa sola porque de verdad eres tremenda.

Es cierto que nos encontramos relativamente tarde en esta vida, yo creo que fue en el momento justo, no éramos amigas de toda la vida pero te volviste incondicional e imprescindible para mí, eras para mí un gran apoyo ya que al pasar las dos por una situación muy parecida por no decir prácticamente igual nos complementabamos a la perfección y te echo de menos.

Siempre nos entendimos incluso a veces sin necesitar palabras, da igual que tú no tuvieras AME y yo Bechet, pasábamos por lo mismo y eso era más que suficiente, yo era tu apoyo y tú el mío, que sepas que me has dejado coja de un pie que lo sepas.

Muchos se pensaban que teníamos las dos la misma enfermedad porque a donde iba yo, ibas tú, noto que me faltas a mi lado en cada cosa que hago, aunque sigo bien rodeada y no me faltan manos alrededor ni en quién sostenerme pero me faltas tú.

Recuerdo cuando te dije de irnos juntas a Burgos 4 días, creíste que estaba loca como íbamos a ir una tullida y la otra más floja que, pero nos fuimos y nos complementamos una vez más,  tú siendo mi bastón para ayudarme a caminar y yo siendo tú corriente la que te impulsaba de un lado a otro, fue un viaje maravilloso, mira qué reímos y no me puedo creer que al venir de vuelta en el tren me dijeras que no veías bien, empezando ahí tú odisea.

Nos prometimos que en el siguiente año iríamos a Mallorca, este viaje nos ha quedado pendiente.

Nos quedaron tantas cosas pendientes y por hacer que no me lo creo, en unos días hace un año que te has ido y no soy capaz de aceptar qué no me vas a dar un buenos días princesa, o que no me vas a volver a decir prepara café que voy, estate lista que voy, a qué hora te cojo, enciende la chimenea que tengo frío y quiero tomar café contigo, o un libra la mesa que voy a hacer un Cristian Lay... Con todo esto solo te quiero decir que te echo mucho de menos.

No hay día en el que no piense en ti, estas fechas son muy jodidas, ya casi va a hacer un añito que te fuiste y como no te tengo muy presente porque estoy organizando nuestra gala benéfica y a ti te encantaba estar en el medio del sarao y claro te echo de menos.

No sabes lo que me costó montar el vídeo que te hice junto con todas las personas que te queremos, mira qué derrame lágrimas montando el vídeo pero todo me parece poco para ti.

La vida no fue justa contigo pero la supiste vivir a tu manera y suerte la mía te poder compartir contigo tantos buenos momentos y risas, sobre todo esto último risas, muchísimas risas, es que no tengo recuerdos o momentos grabados en mi memoria que no sea con esto risas, tenemos muchísimas cosas pero eso sí la sonrisa y el buen humor nadie ni una maldita enfermedad nos la ha podido sacar y tenemos la suerte las dos de ser capaces de sacar cosas buenas de las cosas malas aunque a simple vista no las puedas ver porque nuestra condición nos ha cambiado para bien y sabemos aprovechar cada momento como si fuese el último.

Me has dejado semejante vacío qué a día de hoy aún te lloro, te echo de menos y te quiero, esto último siempre nos lo decíamos porque si algo hemos aprendido las dos es que esas palabras no las podemos dejar para mañana.

Lo que me reconforta es que a pesar de la enfermedad siempre vivimos, disfrutamos, reímos siempre juntas, me encantó ser tu apoyo y tú bastón.


Desde luego que sí hay cielo lo tienes más que merecido, me gusta imaginarte que estás sentada sobre una nube mirando y velando por nosotros iluminandonos con tu sonrisa, mandándome la fuerza que está condenada enfermedad me lleva.

Al principio de tu partida soñaba mucho contigo por favor vuelve a visitarme aunque sea en sueños porque te echo de menos.

Cuídame desde tu nube.

Te quiero princesa.
( siempre nos quedará Mallorca)

Un beso princesa de aquí al cielo.











jueves, 19 de octubre de 2017

30

30, para muchos solo será un número pero para mí es mucho más que un número son los años que acabo de cumplir.

Si echo la vista atrás y pienso cómo me vería a los 30 desde luego no sería así.
Tenía otros planes o otro tipo de metas.

Si me tengo que definir en una palabra a día de hoy sólo me sale esto “cascada”.
Interiormente me encuentro bien pero físicamente estoy desgastada y he tenido un declive importante, he perdido muchísima fuerza física siendo ya totalmente dependiente de una tercera persona para todo, necesito constantemente alguien  que sea mis manos o mi bastón para poderme sostener y caminar.

Pero curiosamente estos 30 me ha sentado fenomenal, soy una persona suertuda ya que tengo lo más importante que se puede tener en esta vida amor y él cariño de los míos.
Siempre me ha encantado celebrar los cumples igual que la Navidad y un año más los cumplo rodeada de mi familia, amigos y de gente que es muy importante para mí, aunque este año he notado alguna ausencia.
Pero no pasa nada, ley de vida, unos van otros vienen y simplemente otros se ausentan.

La vida es una carrera a contrarreloj en la cual tu misión debe ser aprender y crecer.

Desde luego he tenido que aprender y adaptarme a muchas cosas pero creo que puedo definir las 30 más importantes.

1. - levántate siempre con una sonrisa.
2. - nunca te acuestes enfadado.
3. - sonríe siempre.
4. - que nadie te quite la sonrisa.
5. - quién te quite la sonrisa no vale la pena.
6. - por mucho que llueva siempre sale el sol.
7. - incluso a veces puedes ver el arcoiris.
8. - hay que darle la vuelta a la tortilla.
9. - lo más importante la familia.
10. - en las buenas están todos y en las malas solo los que valen la pena.
11. - los amigos son transitorios.
12. - no hay que llevar más peso a la espalda que el necesario.
13. - siempre te va a sorprender el que menos te esperas.
14. - los problemas hay que mirarlos de frente.
15. - si el problema tiene solución solucionalo y si no la tiene no le des más vueltas.
16. - sí hay algo que te impide avanzar o caminar apartalo.
17. - solo importa la gente que suma.
18. - rodeate de este tipo de gente la que suma.
19. - hay que ser agradecido.
20. - haz bien sin mirar a quién.
21. - no tengas vergüenza a pedir ayuda.
22. - entre dos las penas son menos penas.
23. - los respiros son necesarios.
24. - hay que saber disfrutar de cada momento y atesorar lo en el corazón.
25. - vive cada día, mañana no sabes si llegará.
26. - quiere a los tuyos.
27. - díselo.
28. - demuéstraselo.
29. - apoya.
30. - pero sobre todo eso vive.

Escribiendo esto me doy de cuenta de que podría continuar con esta lista, me quedo con el fondo de estas 30 cosas que lo bueno siempre pesa más que sobre lo malo.

No puedo presumir de muchas cosas pero si de algo puedo presumir es de lo bien rodeada que estoy, estoy rodeada de personas que suman que me quieren que me ayuda sin esperar nada a cambio y eso queda reflejado en las fotos que comparto a continuación con todos vosotros de estos 30.

Un beso y hasta la próxima.